• شرح وظایف کمیته زیست محیطی
شرح وظایف کمیته زیست محیطی

تاریخ: سه شنبه 8 مهر 1399//ساعت:13:46//گروه:اخبار//زیرگروه:اخبارمجمع//شماره خبر:943

الف: وظایف کلی کمیته زیست محیطی: روشنگری، حمایت، پیگیری و مطالبه گری در خصوص رفاه، آسایش و آرامش عمومی مردم از اجزای حاکمیت  همراه با تامین سلامت شهروندان .

ب: وظایف تخصصی

ب/1- روشنگری؛ ( مطلع کردن جامعه هدف از داشتن حق امر به معروف و نهی از منکر و مطالبه گری نسبت به اجزای حاکمیت).

  1. روشنگری برای داشتن جامعه‌ای سالم توام با رفاه، آرامش و آسایش عمومی.
  2. برجسته کردن کارکردهای مشارکت مردمی برای حفظ و ارتقاء جامعه و صیانت از حقوق سلامتی افراد.
  3. روشنگری برای ارتقاء سرمایه های اجتماعی بر پایه رضایتمندی مردم از اجرای عدالت سلامت و احترام نسبت به یکدیگر.
  4. روشنگری برای تشویق افراد جامعه به منظور مشارکت در پیشبرد اهداف و برنامه‌های استان و شهرستان درعرصه‌های زیست محیطی.
  5. ترغیب افراد به منظور شناسایی آسیب های بهداشتی در جامعه و طرح مسئله در کمیته برای پیشگیری، کنترل، مهار، اقدام و پیگیری تا حصول نتیجه.
  6. روشنگری واطلاع رسانی به جامعه درمورد عواقب استفاده بی رویه ازمنابع طبیعی .

ب/2 - حمایت؛ ( از اقدامات خوب مسئولین با صدور بیانیه و... تشکر و قدردانی به عمل آورده و به جامعه معرفی شوند).

حمایت از سازمانها ، مسئولین، کارکنان و کارمندانی که عملکردشان موجب رضایتمندی مردم نسبت به حاکمیت می گردد.

ب/ 3 پیگیری؛ ( وظایفی که بر اساس قانون بر عهده مسئولین می باشد لکن به علل نامعلومی انجام نشده، شناسایی، بررسی، در شورا مطرح و نتیجه اعلام شود).

در حوزه  بهداشت ودر مان :

  1. ارائه خدمات آموزشی، پژوهشی، بهداشتی، درمانی و توانبخشی سلامت مبتنی بر اصول و ارزش‌های انسانی- ‌اسلامی و نهادینه سازی آن در جامعه.
  2. ارتقاء نظام انتخاب، ارزشیابی و تعلیم و تربیت اساتید و دانشجویان و مدیران و تحول در محیط‌های علمی و دانشگاهی متناسب با ارزش‌های اسلامی، اخلاق پزشکی و آداب حرفه‌ای.
  3. آگاه‌سازی مردم از حقوق و مسؤولیت‌های اجتماعی خود و استفاده از ظرفیت محیط‌های ارائه مراقبت‌های سلامت برای رشد معنویت و اخلاق اسلامی در جامعه.
  4. تحقق رویکرد سلامت همه جانبه و انسان سالم در همه قوانین، سیاست‌های اجرایی و مقررات با رعایت:
  5. اولویت پیشگیری بر درمان.
  6. روزآمد نمودن برنامه‌های بهداشتی و درمانی.
  7. کاهش مخاطرات و آلودگی‌های تهدید کننده سلامت مبتنی بر شواهد معتبر علمی.
  8. تهیه پیوست سلامت برای طرح‌های کلان توسعه‌ای.
  9. ارتقاء شاخص‌های سلامت برای دستیابی به جایگاه اول در منطقه آسیای جنوب غربی.
  10. اصلاح و تکمیل نظام‌های پایش، نظارت و ارزیابی برای صیانت قانونمند از حقوق مردم و بیماران و اجرای صحیح سیاست‌های کلی.
  11. ارتقاء سلامت روانی جامعه با ترویج سبک زندگی اسلامی – ایرانی.
  12. تحکیم بنیان خانواده، رفع موانع تنش آفرین در زندگی فردی و اجتماعی.
  13. ترویج آموزش‌های اخلاقی و معنوی و ارتقاء شاخص‌های سلامت روانی.
  14. ایجاد و تقویت زیرساخت‌های مورد نیاز برای تولید فرآورده‌ها و مواد اولیه دارویی، واکسن، محصولات زیستی و ملزومات و تجهیزات پزشکی دارای کیفیت و استاندارد بین‌المللی.
  15. ساماندهی تقاضا و ممانعت از تقاضای القائی و اجازه تجویز صرفاً بر اساس نظام سطح‌بندی و راهنماهای بالینی، طرح ژنریک و نظام دارویی ملی کشور و سیاست‌گذاری و نظارت کارآمد بر تولید، مصرف و واردات دارو، واکسن، محصولات زیستی و تجهیزات پزشکی با هدف حمایت از تولید داخلی و توسعه صادرات.
  16. تأمین امنیت غذایی و بهره‌مندی عادلانه آحاد مردم از سبد غذایی سالم، مطلوب و کافی، آب و هوای پاک، امکانات ورزشی همگانی و فرآورده‌های بهداشتی ایمن همراه با رعایت استانداردهای ملی و معیارهای منطقه‌ای و جهانی.
  17. تفکیک وظایف تولیت، تأمین مالی و تدارک خدمات در حوزه سلامت با هدف پاسخگویی، تحقق عدالت و ارائه خدمات درمانی مطلوب به مردم.
  18. تولیت نظام سلامت شامل سیاست‌گذاری‌های اجرایی، برنامه ریزی‌های راهبردی، ارزشیابی و نظارت توسط وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی.
  19. مدیریت منابع سلامت از طریق نظام بیمه با محوریت وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی و همکاری سایر مراکز و نهادها.
  20. تدارک خدمات توسط ارائه کنندگان خدمت در بخش‌های دولتی، عمومی و خصوصی.
  21. افزایش و بهبود کیفیت و ایمنی خدمات و مراقبت‌های جامع و یکپارچه سلامت با محوریت عدالت و تأکید بر پاسخگویی، اطلاع رسانی شفاف، اثربخشی، کارآیی و بهره‌وری در قالب شبکه بهداشتی و درمانی منطبق برنظام سطح بندی .
  22. ترویج تصمیم‌گیری و اقدام مبتنی بر یافته‌های متقن و علمی در مراقبت‌های سلامت، آموزش و خدمات با تدوین استانداردها و راهنماها، ارزیابی فناوری‌های سلامت،
  23. استقرار نظام سطح‌بندی با اولویت خدمات ارتقاء سلامت و پیشگیری و ادغام آن‌ها در نظام آموزش علوم پزشکی.
  24. افزایش کیفیت و ایمنی خدمات و مراقبت‌های سلامت با استقرار و ترویج نظام حاکمیت بالینی و تعیین استانداردها.
  25. تدوین برنامه جامع مراقبتی، حمایتی برای جانبازان و جامعه معلولان کشور با هدف ارتقاء سلامت و توانمندسازی آنان.

توسعه کمی و کیفی بیمه‌های بهداشتی و درمانی با هدف:

  1. همگانی ساختن بیمه پایه درمان.
  2. پوشش کامل نیازهای پایه درمان توسط بیمه‌ها برای آحاد جامعه و کاهش سهم مردم از هزینه های درمان تا آنجا که بیمار جز رنج بیماری، دغدغه و رنج دیگری نداشته باشد.
  3. ارائه خدمات فراتر از بیمه پایه توسط بیمه تکمیلی در چارچوب دستورالعمل‌های قانونی و شفاف به گونه‌ای که کیفیت ارائه خدمات پایه درمانی همواره از مطلوبیت لازم برخوردار باشد.
  4. تیین بسته خدمات جامع بهداشتی و درمانی در سطح بیمه‌های پایه و تکمیلی توسط وزارت بهداشت و درمان و خرید آنها توسط نظام بیمه‌ای و نظارت مؤثر تولیت بر اجرای دقیق بسته‌ها با حذف اقدامات زاید و هزینه‌های غیرضروری در چرخه معاینه، تشخیص بیماری تا درمان.
  5. تقویت بازار رقابتی برای ارائه خدمات بیمه درمانی.
  6. تدوین تعرفه خدمات و مراقبت‌های سلامت مبتنی بر شواهد و بر اساس ارزش افزوده با حق فنی واقعی یکسان برای بخش دولتی و غیردولتی.
  7. اصلاح نظام پرداخت مبتنی بر کیفیت عملکرد، افزایش کارآیی، ایجاد درآمد عادلانه و ترغیب انگیزه‌های مثبت ارائه کنندگان خدمات و توجه خاص به فعالیت‌های ارتقاء سلامت و پیشگیری در مناطق محروم.
  8. تأمین منابع مالی پایدار در بخش سلامت .
  9. شفاف سازی قانونمند درآمدها، هزینه‌ها و فعالیت‌ها.
  10. افزایش سهم سلامت، متناسب با ارتقاء کیفیت در ارائه خدمات بهداشتی و درمانی، از تولید ناخالص داخلی و بودجه عمومی دولت به نحوی که بالاتر از میانگین کشورهای منطقه باشد و تحقق اهداف سند چشم‌انداز .
  11. وضع عوارض بر محصولات و مواد و خدمات زیان‌آور سلامت.
  12. پرداخت یارانه به بخش سلامت و هدفمندسازی یارانه‌های بهداشت و درمان با هدف تأمین عدالت و ارتقاء سلامت بویژه در مناطق غیربرخوردار و کمک اختصاصی به اقشار نیازمند و دهک‌های پایین درآمدی.
  13. افزایش آگاهی، مسؤولیت پذیری، توانمندی و مشارکت ساختارمند و فعالانه فرد، خانواده و جامعه در تأمین، حفظ و ارتقاء سلامت با استفاده از ظرفیت نهادها و سازمان‌های فرهنگی، آموزشی و رسانه‌ای کشور تحت نظارت وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی.
  14. بازشناسی، تبیین، ترویج، توسعه و نهادینه نمودن طب سنتی ایران.
  15. ترویج کشت گیاهان دارویی تحت نظر وزارت جهاد کشاورزی و حمایت از توسعه نوآوری‌های علمی و فنی در تولید و عرضه فرآورده‌های دارویی سنتی تحت نظر وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی.
  16. استاندارد سازی و روزآمد کردن روش‌های تشخیصی و درمانی طب سنتی و فرآورده‌های مرتبط با آن.
  17. تبادل تجربیات با سایر کشورها در زمینه طب سنتی.
  18. نظارت وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی بر ارائه خدمات طب سنتی و داروهای گیاهی.
  19. برقراری تعامل و تبادل منطقی میان طب سنتی و طب نوین برای هم‌افزایی تجربیات و روش‌های درمانی.
  20. اصلاح سبک زندگی در عرصه تغذیه.
  21. توسعه کیفی و کمی نظام آموزش علوم پزشکی به صورت هدفمند، سلامت محور، مبتنی بر نیازهای جامعه، پاسخگو و عادلانه و با تربیت نیروی انسانی کارآمد، متعهد به اخلاق اسلامی حرفه‌ای و دارای مهارت و شایستگی‌های متناسب با نیازهای مناطق مختلف کشور.
  22. تحول راهبردی پژوهش علوم پزشکی با رویکرد نظام نوآوری و برنامه ریزی برای دستیابی به مرجعیت علمی در علوم، فنون و ارائه خدمات پزشکی و تبدیل ایران به قطب پزشکی منطقه آسیای جنوب غربی و جهان اسلام.

در حوزه خانواده:

  1. ارتقاء پویایی، بالندگی و جوانی جمعیّت با افزایش نرخ باروری به بیش از سطح جانشینی.
  2. رفع موانع ازدواج، تسهیل و ترویج تشکیل خانواده و افزایش فرزند، کاهش سن ازدواج و حمایت از زوج‌های جوان و توانمندسازی آنان در تأمین هزینه‌های زندگی و تربیت نسل صالح و کارآمد.
  3. اختصاص تسهیلات مناسب برای مادران بویژه در دوره بارداری و شیردهی و پوشش بیمه‌ای هزینه‌های زایمان و درمان ناباروری مردان و زنان و تقویت نهادها و مؤسسات حمایتی ذی‌ربط.
  4. تحکیم بنیان و پایداری خانواده با اصلاح و تکمیل آموزش‌های عمومی درباره اصالت کانون خانواده و فرزند پروری و با تأکید بر آموزش‌ مهارت‌های زندگی و ارتباطی و ارائه خدمات مشاوره‌ای بر مبنای فرهنگ و ارزش‌های اسلامی- ایرانی و توسعه و تقویت نظام تأمین اجتماعی، خدمات بهداشتی و درمانی و مراقبت‌های پزشکی در جهت سلامت باروری و فرزندآوری.
  5. ترویج و نهادینه‌سازی سبک زندگی اسلامی- ایرانی و مقابله با ابعاد نامطلوب سبک زندگی غربی.
  6. ارتقاء امید به زندگی، تأمین سلامت و تغذیه سالم جمعیّت و پیشگیری از آسیب‌های اجتماعی، بویژه اعتیاد، سوانح، آلودگی‌های زیست محیطی و بیماری‌ها.
  7. فرهنگ سازی برای احترام و تکریم سالمندان و ایجاد شرایط لازم برای تأمین سلامت و نگهداری آنان در خانواده و پیش‌بینی ساز و کار لازم برای بهره‌مندی از تجارب و توانمندی‌های سالمندان در عرصه‌های مناسب.
  8. توانمندسازی جمعیّت در سن کار با فرهنگ سازی و اصلاح، تقویت و سازگار کردن نظامات تربیتی و آموزش‌های عمومی، کارآفرینی، فنی ـ حرفه‌ای و تخصصی با نیازهای جامعه و استعدادها و علایق آنان در جهت ایجاد اشتغال مؤثر و مولّد.
  9. باز توزیع فضایی و جغرافیایی جمعیّت، متناسب با ظرفیت زیستی با تأکید بر تأمین آب با هدف توزیع متعادل و کاهش فشار جمعیّتی.
  10. حفظ و جذب جمعیّت در روستاها و مناطق مرزی و کم تراکم و ایجاد مراکز جدید جمعیّتی بویژه در جزایر و سواحل خلیج فارس و دریای عمان از طریق توسعه شبکه‌های زیربنایی، حمایت و تشویق سرمایه‌گذاری و ایجاد فضای کسب و کار با درآمد کافی.
  11. مدیریت مهاجرت به داخل و خارج هماهنگ با سیاست‌های کلی جمعیّت با تدوین و اجرای ساز و کارهای مناسب.
  12. تشویق ایرانیان خارج از کشور برای حضور و سرمایه گذاری، و بهره‌گیری از ظرفیت‌ها و توانایی‌های آنان.
  13. تقویت مؤلفه‌های هویت‌بخش ملی (ایرانی، اسلامی، انقلابی) و ارتقاء وفاق و همگرایی اجتماعی در پهنه سرزمینی بویژه در میان مرزنشینان؛ و ایرانیان خارج از کشور.
  14. رصد مستمر سیاست‌های جمعیّتی در ابعاد کمّی و کیفی با ایجاد ساز و کار مناسب و تدوین شاخص‌های بومی توسعه انسانی و انجام پژوهش‌های جمعیّتی و توسعه انسانی.

در حوزه منابع طبیعی: 

  1. اقدام در خصوص ایجاد عزم‌ ملی‌ بر احیای‌ منابع‌ طبیعی‌ تجدیدشونده.
  2. توسعه‌ی‌ پوشش‌ گیاهی‌ برای‌ حفاظت‌ و افزایش‌ بهره‌وری‌ مناسب.
  3. سرعت‌ بخشیدن‌ به‌ روند تولید پوشش گیاهی.
  4. ارتقاء بخشیدن‌ به‌ فرهنگ‌ عمومی‌ و جلب‌ مشارکت‌ مردم‌ در توسعه پوشش گیاه‌.
  5. شناسایی‌ و حفاظت‌ منابع‌ آب‌ و خاک‌ و ذخایر ژنتیکی‌ گیاهی‌ ـ جانوری.
  6. بالا بردن‌ غنای‌ حیاتی‌ خاکها و بهره‌ برداری‌ بهینه‌ براساس‌ استعداد منابع.
  7. حمایت‌ مؤثر از سرمایه‌گذاری‌ در منابع‌ آب‌ و خاک‌ و ذخایر ژنتیکی‌ گیاهی‌ ـ جانوری ‌.
  8. اصلاح‌ نظام‌ بهره‌ برداری‌ از منابع‌ طبیعی‌ و مهار عوامل‌ ناپایداری‌ این‌ منابع‌ و تلاش‌ برای‌ حفظ و توسعه‌ی‌ آن‌.
  9. گسترش‌ تحقیقات‌ کاربردی‌ و فن‌آوریهای‌ زیست‌ محیطی‌ و ژنتیکی‌ و اصلاح‌ گونه‌های‌ گیاهی‌ و حیوانی‌ متناسب‌ با شرایط محیطی‌
  10. ایجاد پایگاههای‌ اطلاعاتی‌ و تقویت‌ آموزش‌ و نظام‌ اطلاع‌ رسانی‌.

در حوزه منابع آب:

  1. ایجاد نظام‌ جامع‌ مدیریت‌ در چرخه‌ی‌ آب‌ براساس‌ اصول‌ توسعه‌ی‌ پایدار و آمایش‌ سرزمین‌ در حوضه‌های‌ آبریز.
  2. ارتقاء بهره‌وری‌ و توجه‌ به‌ ارزش‌ اقتصادی‌ و امنیتی‌ و سیاسی‌ آب‌ در استحصال‌ و عرضه‌ و نگهداری‌ و مصرف‌ آن‌.
  3. افزایش‌ میزان‌ استحصال‌ آب‌ و به‌ حداقل‌ رساندن‌ ضایعات‌ طبیعی‌ و غیر طبیعی‌ آب‌ از هر طریق‌ ممکن‌.
  4. تدوین‌ برنامه‌ی‌ جامع‌ به‌ منظور رعایت‌ تناسب‌ در اجرای‌ طرحهای‌ سد و آبخیزداری‌ و آبخوان‌داری‌ و شبکه‌های‌ آبیاری.
  5. تجهیز و تسطیح‌ اراضی‌، و حفظ کیفیت‌ آب.
  6. مقابله‌ با خشکسالی‌ و پیشگیری‌ از سیلاب‌ و بازچرخانی‌ و استفاده‌ از آبهای‌ غیر متعارف.
  7. ارتقاء دانش‌ و فنون‌ و تقویت‌ نقش‌ مردم‌ در استحصال‌ و بهره‌ برداری‌.
  8. مهار و استفاده بهینه از آبهایی‌ که‌ از شبکه آبرسانی خارج‌ میشوند.

در حوزه محیط زیست:

  1. مدیریت جامع، هماهنگ و نظام‌مند منابع حیاتی (از قبیل هوا، آب، خاک و تنوع زیستی) مبتنی بر توان و پایداری زیست‌بوم به‌ویژه با افزایش ظرفیت‌ها و توانمندی‌های حقوقی و ساختاری مناسب همراه با رویکرد مشارکت مردمی.
  2. ایجاد نظام یکپارچه‌ی ملی محیط زیست.
  3. اصلاح شرایط زیستی به‌منظور برخوردار ساختن جامعه از محیط زیست سالم و رعایت عدالت و حقوق بین نسلی.
  4. پیشگیری و ممانعت از انتشار انواع آلودگی‌های غیرمجاز.
  5. جرم‌انگاری تخریب محیط زیست و مجازات مؤثر و بازدارنده‌ی آلوده‌کنندگان و تخریب‌کنندگان محیط زیست و الزام آنان به جبران خسارت.
  6. پایش مستمر و کنترل منابع و عوامل آلاینده‌ی هوا، آب، خاک، آلودگی‌های صوتی، امواج و اشعه‌های مخرب و تغییرات نامساعد اقلیم، و الزام به رعایت استانداردها و شاخص‌های زیست‌محیطی در قوانین و مقررات، برنامه‌های توسعه و آمایش سرزمین.
  7. تهیه‌ی اطلس زیست‌بوم استان و حفاظت، احیاء، بهسازی و توسعه‌ی منابع طبیعی تجدیدپذیر مانند (دریاچه، رودخانه، مخزن سدها، تالاب، آبخوان زیرزمینی، جنگل، خاک، مرتع و تنوع زیستی به‌ویژه حیات وحش).
  8. اعمال محدودیت قانونمند در بهره‌برداری از منابع متناسب با توان اکولوژیک (ظرفیت قابل تحمل و توان بازسازی) آنها بر اساس معیارها و شاخص‌های پایداری.
  9. مدیریت اکوسیستم‌های حساس و ارزشمند (از قبیل پارک‌های ملی و آثار طبیعی ملی).
  10. حفاظت از منابع ژنتیک و ارتقاء آنها تا سطح استانداردهای بین‌المللی.
  11. مدیریت تغییرات اقلیم و مقابله با تهدیدات زیست‌محیطی نظیر بیابان‌زایی، گرد و غبار به‌ویژه ریزگردها، خشکسالی و عوامل سرایت‌دهنده‌ی میکروبی و رادیواکتیو.
  12. توسعه‌ی آینده‌نگری و شناخت پدیده‌های نوظهور زیست‌محیطی و مدیریت آن.

گسترش اقتصاد سبز با تأکید بر:

  1. صنعتِ کم‌کربن، استفاده از انرژی‌های پاک، محصولات کشاورزی سالم و ارگانیک و مدیریت پسماندها و پساب‌ها با بهره‌گیری از ظرفیت‌ها و توانمندی‌های اقتصادی، اجتماعی، طبیعی و زیست‌محیطی.
  2. اصلاح الگوی تولید در بخش‌های مختلف اقتصادی و اجتماعی و بهینه‌سازی الگوی مصرف آب، منابع، غذا، مواد و انرژی به‌ویژه ترویج مواد سوختی سازگار با محیط زیست.
  3. توسعه‌ی حمل و نقل عمومی سبز و غیرفسیلی از جمله برقی و افزایش حمل و نقل همگانی به‌ویژه در کلان‌شهر‌ها.
  4. تعادل‌بخشی و حفاظت کیفی آب‌های زیرزمینی از طریق اجرای عملیات آبخیزداری، آبخوان‌داری.
  5. مدیریت عوامل کاهش بهره‌برداری از آب‌های زیرزمینی و تبخیر و کنترل ورود آلاینده‌ها.
  6. استقرار نظام حسابرسی زیست‌محیطی با لحاظ ارزش‌ها و هزینه‌های زیست‌محیطی (تخریب، آلودگی و احیاء) در حساب‌های ملی.
  7. حمایت و تشویق سرمایه‌گذاری‌ها و فناوری‌های سازگار با محیط زیست با استفاده از ابزارهای مناسب از جمله عوارض و مالیات سبز.
  8. تدوین منشور اخلاق محیط زیست و ترویج و نهادینه‌سازی فرهنگ و اخلاق زیست‌محیطی مبتنی بر ارزش‌ها و الگوهای سازنده‌ی ایرانی ـ اسلامی.
  9. ارتقاء مطالعات و تحقیقات علمی و بهره‌مندی از فناوری‌های نوآورانه‌ی زیست‌محیطی و تجارب سازنده‌ی بومی در زمینه‌ی حفظ تعادل زیست‌بوم‌ها و پیشگیری از آلودگی و تخریب محیط زیست.
  10. گسترش سطح آگاهی، دانش و بینش زیست‌محیطی جامعه و تقویت فرهنگ و معارف دینیِ مشارکت و مسئولیت‌پذیری اجتماعی به‌ویژه امر به معروف و نهی از منکر برای حفظ محیط زیست در تمام سطوح و اقشار جامعه.

تقویت دیپلماسی محیط زیست با:

  1. تلاش برای ایجاد و تقویت نهادهای منطقه‌ای برای مقابله با گرد و غبار و آلودگی‌های آبی.
  2. توسعه‌ی مناسبات و جلب مشارکت و همکاری‌های هدفمند و تأثیرگذار دوجانبه، چندجانبه، منطقه‌ای و بین‌المللی در زمینه‌ی محیط زیست.
  3. بهره‌گیری مؤثر از فرصت‌ها و مشوق‌های بین‌المللی در حرکت به سوی اقتصاد کم‌کربن و تسهیل انتقال و توسعه‌ی فناوری‌ها و نوآوری‌های مرتبط.

ب/ 4 - مطالبه گری؛ ( اقدام در خصوص مواردی که سبب نارضایتی مردم گردیده و یا مواردی که به سبب پیگیری تشخیص داده شده مورد غفلت واقع گردیده است).

پ: وظایف عمومی:

  1. مواردی که نیاز است به مسئولین در استان و یا کشور اعلام شود به روابط عمومی اعلام تا از آن طریق اقدام شود.
  2. تهیه و پیشنهاد برنامه های سال و اعلام به مجمع.
  3. اولويت بندی برنامه های زیست محیطی در جامعه و دستگاه های دولتی.
  4. تهيه محتوای زیست محیطی در قالب پیام و بروشور.
  5. مواردی که نیاز است به مسئولین در استان و یا کشور اعلام شود به کمیته مربوطه در استان اعلام تا از آن طریق اقدام شود.
  6. پیشنهاد برنامه های سال و اعلام به مجمع.
  7. رصد فعاليت های زیست محیطی و ضد توسعه و پیشرفت .
  8. ارتباط و هماهنگی با مراكز زیست محیطی.
  9. فعالسازی کمیته زیست محیطی مجمع شهرستانها.
  10. برگزاری همايش زیست محیطی.
  11. شناسايی نيروهای ارزشی و متخصص و سازماندهی آن ها در رابطه با وظایف کمیته.
  12. ‏اخذ و جمع آوری آمار و اطلاعات فعالیت های زیست محیطی از مجمع شهرستانها.
  13. تدوين برنامه جامع جهت ارتباط مجمع با سازمان ها ، ادارات، مراکز دولتی و بخش خصوصی.

ارسال نظرات